به اينكه در اينجا به صورت « نكره » آمده ، نكره اى كه دلالت بر عظمت و اهميت مىكند ، اشاره به نقشه وسيع و گسترده اى است كه آنها براى نابود ساختن ابراهيم و برچيدن اثرات تبليغ قولى و عملى او طرح كرده بودند . آرى خداوند آنها را « اسفل » و پائين قرار داد ، و ابراهيم را در « مرتبه اعلى » همانگونه كه منطقش برترى داشت در حادثه آتشسوزى نيز خدا او را برتر قرار داد ، و دشمنان نيرومندش را به سقوط كشانيد ، آتش را بر او سرد و سالم ساخت و بى آنكه حتى يك تار موى او بسوزد از آن درياى آتش سالم به درآمد ! يك روز نوح را از « غرق » نجات مىدهد ، و روز ديگر ابراهيم را از « حرق » تا روشن كند « آب » و « آتش » سر بر فرمان او دارند و « آنچه مىگويد خدا آن مىكنند » . ابراهيم ع از اين حادثه هولناك و توطئه خطرناكى كه دشمن براى او چيده بود سالم و سربلند بيرون آمد ، و چون رسالت خود را در بابل پايان يافته مىديد تصميم بر مهاجرت به اراضى مقدس « شام » گرفت « و گفت من به سوى پروردگارم مىروم ، او مرا هدايت خواهد كرد » ( * ( وَقالَ إِنِّي ذاهِبٌ إِلى رَبِّي سَيَهْدِينِ ) * ) . بديهى است خداوند مكانى ندارد اما مهاجرت از محيط آلوده به محيط پاك مهاجرت به سوى خدا است . مهاجرت به سرزمين انبياء و اوليا و كانونهاى وحى الهى مهاجرت به سوى خدا است همانگونه كه سفر به مكه « سفر الى اللَّه » ناميده مىشود . بعلاوه مهاجرت براى انجام وظيفه و رسالت الهى سفر به سوى دوست محسوب مىگردد ، و در اين سفر ، هادى و راهنما در همه جا خدا است .